DİSLEKSİ


Dünya Sağlık Örgütü’ne (2013) göre; yeterli zekâ, sosyokültürel fırsatlar ve bireye
uygulanan eğitime rağmen verimli okuma becerisi kazanmada meydana gelen
beklenmedik ve kalıcı başarısızlık disleksi olarak tanımlanmaktadır. Disleksi bireylere
göre farklılık göstermekte; bireyin yapısı, çevresel faktörler, aile desteği, aldığı
eğitimin süresi ve etkililiği, bireydeki disleksinin yapısını değiştirmektedir. Tüm
bunlara rağmen genel anlamda disleksinin belirtilerini şu şekilde sıralamak
mümkündür;
• Konuşmayı öğrenmede gecikme,
• Harfleri ve onlara ait olan sesleri yeterince öğrenememe,
• Sözlü ve yazılı dili organize edememe,
• Numaraları ezberlemede sıkıntı yaşama,
• Akıcı okumada sıkıntı yaşama,
• Uzun okuma parçalarını takip etme ve anlamada sıkıntı yaşama,
• Yazmada güçlüklerle karşılaşma,
• Yabancı bir dil öğrenmede problem yaşama ve
• Matematiksel işlemleri yapmada sıkıntı yaşamadır (Akhtar, 2008; IDA, 2009;
Balcı, 2015).
Disleksili öğrenciler bu güçlükleri nedeniyle eğitim hayatına uyum
sağlayamamakta,düşük benlik algısı geliştirerek kendilerini arkadaşlarından, okuldan
ve en nihayetinde toplumdan soyutlamaktadırlar. Bununla birlikte eğitim- öğretim
hayatında hiçbir zihinsel problemi olmadığı işitsel ve görsel problem yaşamadığı hâlde
okuyamayan bu öğrencilerin sayısı oldukça fazladır (BDA, 2012).
Okul çağında sorunlar yaşanana kadar bu durum fark edilmez.Fark edildiği zaman ise
bir uzmana başvurulmalıdır.Okuldan alınacak herhangi bir destek tam anlamıyla
yeterli olmayacaktır.Psikolojik destek alınması gerekir.Bu kısımda ailenin farkındalığı
ve gözlemi büyük önem taşır.Ailenin çocuğu akademik anlamda hem güçlü hem de

zayıf yön bakımından gözlemlemesi gerekir. Eğer bunu başaramıyorsa uzman
yardımıyla bunu yapabilir.Çocuk psikiyatrisi bu bakımdan biliçlendirme ve eğitim
verme açısından çok önemlidir.Çocuk psikiyatrisine yapılan başvuruların büyük bir
kısmını okula uyum ya da ders başarısızlığı sorunları oluşturmaktadır (Karaman ve
ark., 2012).

KAYNAKÇALAR :
Akhtar, S. (2008). The nature of developmental dyslexia. Yüksek Lisans Tezi, Long Island
Üniversitesi, New York.
Balcı E. (2015). Amerika Birleşik Devletleri’nde disleksili bireylere uygulanan eğitim ve
öğretim programlarının Türkiye’de yapılan çalışmalara katkısı açısından değerlendirilmesi.
Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
BDA (British Dyslexia Association). (2012). Adults and dyslexia, 40 years on. 25 Aralık 2014
tarihinde www.bdadyslexia.org.uk sayfasından erişilmiştir.
IDA. (2009). Testing and evaulation. 19 Ocak 2015 tarihinde http://www.interdys.org
sayfasından erişilmiştir.
Karaman, D., Kara, K., & Durukan, İ. (2012). Özgül Öğrenme Güçlüğü. Anatol Journal Clinic
Investing, 288-298.